Hier lijkt mij iets niet helemaal in de haak te zijn … Multiple Sclerose hebben, in de volksmond kort gezegd: MS, en een cadeau krijgen wat daarmee in verband staat kan geen zuivere koffie zijn. Ik kijk bedenkelijk en voel mijn tenen krommen.

Simon kijkt verwachtingsvol naar de deur waarachter de neuroloog verdwijnt. Even later komt hij terug, de jonge God met zijn jongensachtige glimlach, open gezicht en strakke buik, alsof hij zo uit een reclamecommercial is gestapt. In zijn slanke doktershanden draagt hij een mosgroene rugzak.

“Een rugzak,” denk ik, “Is dit een valse grap?”

Het is toch zo dat 90% van de MS patiënten een vorm van MS heeft die progressief is? Doelt de fabrikant met dit gebaar op de 10% die over tientallen jaren nog in staat is bergen te beklimmen zo hoog als de Mount Everest? En wordt met dit cadeau blijk gegeven van de “hoop ende vertrouwen” dat ik tot die 10% behoor?

Wellicht gaat de fabrikant ervan uit dat ik als MS patiënt, via de MS- patiëntenvereniging, wel een vakantie- adres zal vinden waar ik te zijner tijd met mijn rolstoel steile hellingen zal kunnen berijden, spannende survivaltochten zal kunnen maken of langs het strand zal kunnen jutten, zodat het lijkt of mijn leven niet veranderd is sinds de diagnose MS gesteld is.

De rugzak met proviand achter op de rolstoel stevig vastgebonden als onmisbaar attribuut om grenzeloos te genieten van al het goede der aarde.

Ja, deze verrassing is nou echt precies wat ik nodig had. En dan ook nog in zo’n mooie schutkleur…

Simon en ik bekijken stilzwijgend de magere inhoud van de rugzak: een instructie-video en een voorlichtingsboekje over het spuiten van de medicatie. Medicatie die geen genezing biedt, maar wel vertraging van het ziekteproces MS lijkt te garanderen.

“Waar zijn mijn bergschoenen? “vraagt Simon aan de neuroloog, die daarop verlegen glimlacht.

Ik ben Simon daarvoor dankbaar want zo blijven we samen en dat is in deze hectische tijd van schrik en ongeloof over het hebben van MS het enige dat telt.

In de lift op weg naar de uitgang, ruk ik het discrete Interferon fabrikanten- label, van de rugzak en deponeer dat woedend in de dichtstbijzijnde prullenbak.

Dat zou ik ook het liefste doen met mijn Multiple Sclerose.

Eenmaal buiten snuiven we de frisse vrieslucht op en nemen elkaar stevig bij de hand.

We hebben in de afgelopen jaren samen al zoveel bergen beklommen en zijn al door zoveel dalen gegaan, dat mét of zonder het juiste schoeisel, mét of zonder de juiste bepakking, we ook deze berg, die “MS” heet, zullen overwinnen.