Eindelijk, op dringend advies van Riet mijn vrouw en vaste vriendin, ben ik in april 2007 via neuroloog, mri en rugpunctie gediagnosticeerd als MS-patiënt. In gesprekken met de neuroloog en anderen werd mij al snel duidelijk dat de ziekte al minstens 20 jaar bij mij aan de gang is. Had natuurlijk eerder moeten gaan, maar uitstel....De neuroloog  vertelde me overigens nog dat dit niets had geholpen. Ben een man van nu 59 jaar. Zoals gezegd ruim 37 jaar getrouwd met Riet, twee zoons, twee schoondochters en 4 kleinkinderen. In materieel opzicht kun je zeggen dat ik nu de zaken goed voor elkaar heb. Een tiental jaren terug ben ik schuldloos uit mijn werk als maatschappelijk werker geraakt.
Na dit psychisch te hebben verwerkt zal nu onder ogen moeten worden gezien dat ik MS heb. Wat wil ik nu met mijn verhaal? Duidelijk proberen te maken dat er nog leven is na deze verschrikking. Laat me vooral duidelijk zijn, mijn leven donderde helemaal in. Het pad van ontkenning, er niets over willen weten cq lezen. Alles uit de weg gaan wat met MS te maken heeft en de ziekte zeker niet met een hoofdletter schrijven. Toch dondert je leven niet helemaal in. Als je, zoals ik een fijne en nuchtere vrouw hebt ,die zoals je overal kunt lezen ook _ms_ heeft, is er met vallen en opstaan een leven mogelijk. Zo hebben we een soort van spreekuur ingesteld. Iedere zaterdagavond kan er een uurtje gesproken worden. Dit geeft rust in de tent en Riet een eigen leven. Moeilijk is het, daar ik de zaak nog lang niet verwerkt heb. Met de mensen van de revalidatie -naast arts, ergo, fysiotherapeute, MS-verpleegkundige en psycholoog is er een geweldig team van vooral prachtige mensen bezig om mij te leren omgaan met de MS.
Nu ik wat durf heb gekregen lees ik alles wat los en vast zit over MS. Al die verhalen van moedige mensen waar ik vaak jaloers op ben. Al die mensen die een vorm van MS hebben die veel beroerder is dan de mijne. Op dit moment heb ik veel last van duizeligheid. Heb verder de klachten aan benen en handen. Verder lopen dan de brievenbus of buren gaat niet meer. Erg vind ik dat schrijven en mijn geheugen achteruit zijn gegaan. Mijn tong en lippen irriteren vreselijk en goed uitplassen is een punt van aandacht. Heb een rolstoel en krijg daaraan een duwhulp. Kan mijn lieve schat niet horen snuiven en kreunen achter dat ding. Het afhankelijk zijn en steeds meer worden is een vreselijk vooruitzicht. Ook daar werken we aan. Ons huis is te koop gezet omdat je niet weet hoe een toekomst eruit gaat zien. We kijken nu uit naar een appartement of zo. Tot slot wil ik nog graag een dankwoord wijden aan de mensen in het ziekenhuis Meppel die mij hebben laten inzien dat er te leven valt met deze ellendige rotziekte. Voorts wil ik ook graag de MS Vereniging danken. Heb heel veel aan hun website en voel me daardoor niet alleen staan.