Ik wil graag reageren op het verhaal van Dorien Evers dat ik las op de site van MSVN. Ik ben net als Dorien een jonge moeder van 33, heb een dochter van 4 1/2 en een zoontje van net geen 1 jaar oud en....heb MS.

Vlak na de geboorte van onze dochter beleefde ik mijn eerste schub. Althans, dat bleek later, in de eerste instantie wist men niet wat er aan de hand was. Na de vele onderzoeken kwam er een diagnose uit: ' verhoogde kans op ontwikkeling van MS'. In de maanden daarna leek het ook helemaal weg te gaan en 4 jaar lang heb ik nooit meer dergelijke klachten gehad.
Tot het moment dat wij over een tweede kindje na begonnen te denken. We zijn weer terug naar de neuroloog gegaan en alle onderzoeken laten doen. Niets te zien op de MRI dat er op zou wijzen dat deze vreselijke ziekte op de loer lag...

We kregen groen licht.

In de 6e maand van de zwangerschap kreeg ik heftige verlammingsverschijnselen in linkerarm en been. Ik was helemaal van de kaart! Wat nu? Net nu er een baby op komst is...Ik voelde diep in mijn hart dat het foute boel was. Ik kon meteen terecht bij de neuroloog en nu kreeg ik weldegelijk de diagnose MS. Hoe ik de resterende maanden van de zwangerschap ben doorgekomen weet ik niet goed meer; ik denk op een 'drive' die ik kreeg door de zwangerschap. Alle angsten die ik toen had drukte ik weg, ik moest eerst een gezond kind baren en dan zouden we wel weer verder zien.

Sven wordt geboren

Na de geboorte van Sven heb ik een periode van opknappen en terugvallen gekend. Nu, een jaar later gaat het redelijk goed met me. Lichamelijk dan. Ik heb er nauwelijks iets aan over gehouden, behalve krachtverlies en bij vermoeidheid een slecht functionerend been, maar geestelijk ben ik er nog lang niet. Ik ben er achter gekomen dat de acceptatie er nog lang niet is! Als het goed met me gaat ben ik optimistisch, maar zodra er een kink in de kabel komt (zoals een doodgewone griep die gevolgen heeft) zit ik weer helemaal in de put.
Nu ben ik me een beetje aan het oriënteren op het gebied van verenigingen voor patienten met MS, ik geloof dat dat ook een grote stap is naar de acceptatie. Alhoewel, dit verhaal insturen is misschien wel de eerste stap...Dankjewel Dorien!

Elsbeth Gabel