Ik heb nu al sinds 10 jaar m.s. Het was wel even schrikken toen ik het hoorde, ik was namelijk 5 maanden zwanger en niet echt in blijde verwachting kan ik zeggen. Het dal was erg diep waar ik uit moest klimmen maar het is me gelukt, mede doordat ik zwanger was. Dat was toch echt wel DE drijfveer om door te gaan en doorgaan met klimmen, het viel niet mee, maar tegen de tijd dat mijn zoon geboren werd kon ik me wel weer aardig redden.

Daarna ging het alleen maar beter, de artsen zeiden dat ik nooit meer 100% zou worden maar ik vind nog steeds dat ik toen volledig ben opgeknapt, kon alles doen wat ik maar wilde, als ik moe was, dan wel door dat kleine drukke jochie, die al mijn energie opvrat.

In die tien jaar is er ook nog een dochter geboren, iedereen vroeg zich af waarom ik daar toch aan begon, ach ik had geen klachten dus waarom niet, het verrijkt toch ook je leven zo'n klein wurmpje. Tot 2002 ging het zo zijn gangetje met mijn gezondheid. Wel inmiddels gescheiden, nieuwe relatie, verhuizingen etc, en al die tijd had ik geen klachten terwijl dat toch een inpact heeft op je leven.

Tot januari in 2002 dus, veel stress, teveel bleek achteraf en dat was net de overbekende druppel, sinds 8 jaar had ik een schub, wist niet wat me gebeurde, dacht al even dat ik niet eens m.s zou hebben, maar het zat er toch nog dus, diep weggestopt om toe te slaan wanneer ik het niet verwachtte. Ik vind zelf dat ik dus na die tijd niet meer 100% ben opgeknapt, helaas moet ik zeggen. Het ging echt op en af vanaf die tijd, periodes dat het allemaal heel goed ging, ja en als het geestelijk goed gaat gaat het met je lichaam ook goed. Ik denk dat iedereen daar inmiddels wel achter is.

Sinds vorig jaar ben ik in aanraking gekomen met het bedrijf FLP (forever living products) een bedrijf dat allerlei producten heeft gebaseerd op de Aloe Vera plant, die zeer geneeskrachtig blijkt te zijn. Ik ben het gaan gebruiken zo van ja, baat het niet schaadt het niet, en het werkt.......... hoera, ik kreeg weer meer energie. De klachten die ik op dat moment had namen af, dus ben ik daar mee door gegaan.

Ik slik er inmiddels ook bijenpollen bij, en toen ik toch een hele dag gewoon van alles heb kunnen doen zonder me moe te voelen wist ik niet wat me overkwam, die pollen blijken je heel veel energie te geven, en ik ben nog lang niet klaar met het proberen van de producten, als ik zo enigzins kan voorkómen dat ik aan de chemische medicijnen moet (kan nog wel eens gebeuren hoor) dan ga ik ervoor! Het is wat, dat ik voor het eerst in 10 jaar mijn beleving eens op papier (als je van papier kunt spreken op een pc hihi) zet. Het voelt eigenlijk best goed moet ik zeggen, het eens van je af gooien, zou ik misschien eens wat vaker moeten doen. Het werkt toch ook geestverruimend, waardoor je weer wat ruimte creëert voor wat anders wat misschien mooier is dan het verhaal m.s..

Volgens mij is het best een lang verhaal geworden, zou nog uren door kunnen schrijven maar moet dat misschien maar niet doen, kan er ook iemand heel erg mee vervelen toch? Voor diegene die het toch mocht lezen, veel sterkte met alles, ik ben toch door dit alles een veel sterker persoon geworden, hoop dat anderen daar ook hun weg in gevonden hebben, en eens komt de dag dat er voor ons iets komt, waardoor het monster dat zich in ons lichaam invreet ontmaskerd gaat worden, vertrouw daarop!!!!

Groetjes Dorien