De heer Robert Nasveld vertelt zijn ervaringen over hoe o.a. de luchthavens in Rusland ingesteld zijn op het vervoer van personen in een rolstoel.

Hij schrijft over de manier waarop hij de afstand van 8 kilometer tussen de internationale en nationale luchthaven in St.Petersburg moet overbruggen. "Wanneer de deur in de donkerte van de avond opengaat snijdt een venijnige kou je adem bijna af. Beneden aan de in duisternis gehulde trap is geen rolstoel te bekennen. Terwijl de overige passagiers voorbijlopen wordt er ongeduldig gebaard om naar beneden te gaan."

Op de luchthaven van Sjeremetjevo besluiten ze om eens te kijken hoe alles geregeld wordt wanneer je aangeeft niet meer trappen te kunnen lopen. "Geïnspireerd door dit hoopvolle begin besluiten we om de infrastructuur uit te dagen en te kijken wat er gebeurt als je laat weten geen trappen te kunnen klimmen want een lift is er zeker niet. Dezelfde dame overlegt achter de schermen en leidt ons via allerlei deuren naar, jawel de ziekenboeg!"

Wanneer Robert Nasveld in St.Petersburg uitstapt staat er een ambulance te wachten. Alles is goed geregeld, het heeft alleen nog wel wat voeten in de aarde om ook daadwerkelijk de ambulance te bereiken. "Wat krijgen we nu? Uitgestapt in St.Petersburg en beneden gekomen lopen we richting ambulance die keurig op ons staat te wachten inclusief een eigen stoel. Prima geregeld dit keer. Kenau de Zoveelste blaft ons toe en gebaart driftig om de gereedstaande bus in te gaan. Marian legt haar in het Russisch uit dat de ambulance speciaal voor ons is besteld en wijst naar boven aan de trap staande stewardess. Knappe Russin die mij op dat moment de bus in krijgt."

Gewoon in Rusland, tja het is maar wat je gewoon vindt.

Lees hier het gehele verhaal.