Anita is een vrouw van 39 jaar, met MS, die samen met haar man een zeiltocht rond de wereld maakt. Ze gaan drie jaar op reis. De MSVN volgt deze reis. Via e-mail, (satelliet) telefoon en brieven houdt Anita ons op de hoogte. Haar reisverslagen kunt u regelmatig op de website lezen. De MSVN reist met haar mee.

Sinds 1990 heeft Anita MS. Ze was toen 26 jaar, en na de diagnose volgde een hele moeilijke periode. Langzamerhand is ze daar uit omhoog weten te kruipen, en werkt ze weer als activiteitenbegeleidster bij dove verstandelijk gehandicapte menen. Ondanks een aantal lichte klachten en verschijnselen, is haar toestand sinds acht jaar stabiel.

Zeilen

Kees, de vriend van Anita, is van jongs af aan een grote zeilliefhebber. Hij steekt Anita hiermee aan: De grote wateren, de ruimte om je heen, de wind in je haren en de vrijheid… Ze voelt zich thuis op het water. Langzamerhand rijpt het idee om met hun zeilboot een lange reis te gaan maken. Echt een lange reis: de wereld rond!

Voorbereidingen

Uiteraard vraagt zo'n reis een hele uitgebreide voorbereiding. Van het aanschaffen van de juiste boot tot het volgen van de benodigde navigatie cursussen en het afsluiten van je werk. Maar ook moet ze nadenken over hoe ze al die tijd aan boord op een zinnige manier in gaat vullen (hoe raar dit ook zal klinken). Het zijn slechts enkele voorbeelden uit de hele lange lijst die langzaam wordt afgestreept.

Afscheid nemen

Het laatste wat gedaan moet worden voordat je vertrekt, is afscheid nemen. Dat doen ze met een groot feest, waarbij hun bood aan de kade ligt. "Het eerste afscheid dat ik moet nemen, is van mijn werkzame leven vanaf mijn 20e tot nu toe. Ik maak met de deelnemers en begeleiders van mijn werk een rondvaart langs onze boot. Aansluitend gaan we uit eten. Het afscheid werd voor mij emotioneel. Nog nooit heb ik zoveel waardering in de vorm van kaartjes, toespraken, cadeaus en lieflijke omhelzingen ontvangen. Ik heb veel gehuild die avond." "Mijn omgeving confronteert me keer op keer met het feit dat het vertrek heel dichtbij komt. Ik kijk heel erg naar onze reis uit, maar ik moet toch af en toe wel even slikken…."

Regelen en feest

"Een echte regelweek, zoals ze eigenlijk allemaal zijn. Onze huisraad wordt gedurende onze reis opgeslagen, ik ben bezig met het sorteren en inpakken. Over werkelijk ieder dingetje in huis moet je nadenken: moet het mee naar de boot, kan het in opslag, of toch maar weggooien? Al met al elke keer een dilemma, wat me lichamelijk en geestelijk veel energie vraagt. Het huis wordt steeds leger en de boot steeds voller.

Ik schrijf me in voor de studie psychologie die ik tijdens de reis wil volgen. Het is geweldig om op zee te zijn, en veel plaatsen aan te doen. Maar ik denk dat ik ook behoefte heb aan geestelijke uitdaging. Daarom heb ik besloten een schriftelijke studie te gaan volgen tijdens het varen.

Deze week hebben we een groot afscheidsfeest gegeven. Het is overweldigend om te zien hoeveel mensen je dierbaar zijn, die uit alle windstreken komen om je nog te zien voordat je op reis gaat. Ik vond het heel emotioneel zoveel vrienden en familie bij elkaar te zien. Voor Kees was dat hetzelfde. Daardoor kwam er weinig terecht van onze zorgvuldig voorbereide speech. Wij vonden dat niet erg, en ik denk dat onze gasten wel gezien hebben hoe blij en ontroerd we waren door alle hartelijkheid. Ik zal als deze hartverwarmende mensen missen, alhoewel ik me nog steeds niet voor kan stellen dat ik sommige mensen drie jaar zal moeten missen. Ik kon die nacht niet in slaap komen. Ik lig te malen over iedereen die ik gesproken heb, maar vooral iedereen die ik níet gesproken heb. Wat wil je ook; als je vier uur de tijd hebt om 100 mensen te spreken, dan is dat 4,8 minuten per persoon. De hele avond heb ik die nacht wel 20 keer opnieuw beleefd.

De eerste tochten

Vertrek!!! Zo lang naar uitgekeken, zo lang naar toe gewerkt. Het is eindelijk zover. Door alle drukke werkzaamheden van de afgelopen tijd, heb ik niet veel tijd gehad er goed bij stil te staan wat dit met me zou doen. Drie jaar weg… We hebben er zo lang naartoe geleefd, dat ik me opgelucht voel nu het echt begonnen is.

 We zijn vanuit IJmuiden hartelijk uitgezwaaid door lieve familie en vrienden. Zo komt aan een reeks van afscheid nemen een eind. Via IJmuiden naar Vlieland gevaren, vanaf daar hebben we het ruime sop gekozen door boven Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog te varen richting Denemarken. Het wordt een pittige tocht. Via de marifoon hadden we al gehoord dat er onweer, windstoten en een flinke hoosbui op weg was onze kant op. Zowel de genua (voorzeil) als het grootzeil hadden we flink gereefd (kleiner gemaakt). Het water komt met bakken naar beneden. We laten het over ons heen komen en zijn trots op onze Calika die het zo goed houdt in dit zware weer.
Het is de eerste nacht die we varend op zee doorbrengen. We zitten om de beurt 2 uur aan het roer, zodat we regelmatig 2 uur kunnen slapen. Na de vele regen van overdag is het erg mistig geworden. Je kunt nog geen 50 meter kijken. We varen op de radar, zodat we toch in de gaten kunnen houden wat er om ons heen gebeurt. Toch zit je ook steeds met gespitste oren te luisteren naar ieder vreemd geluidje.

In de ochtend, tijdens mijn wacht, vind ik dat de mist genoeg is opgetrokken om de stroomvretende radar uit te zetten. Als Kees uit bed komt, maakt hij me fijntjes duidelijk dat dit levensgevaarlijk is. Als je vanuit de mist een vrachtschip opdoemt, heb je als klein relatief langzaam schip nooit meer genoeg tijd om uit te wijken. De gevolgen zijn dan niet te overzien…..

De overtocht van Denemarken naar Noorwegen is prachtig: een school dolfijnen vergezeld ons. Ze vinden het leuk om met de boot te spelen, het is een fantastisch gezicht. Ze zwemmen wel twee uur met ons mee, steeds voor en onder de boot langs. Het is een magnifiek gezicht. De dolfijnen lijken gelukkig met dit spel, wij zijn gelukkig dat we het mogen zien.

Vanuit Egersund (Noorwegen) gaan we heen en weer naar Nederland, om het 45 jarig huwelijksfeest van mijn ouders te vieren. Het zal wel raar zijn om vanaf het water, waar de omgeving onzeker en veranderlijk is, zo ineens de overbekende wereld in te stappen.

Anita en Kees houden zelf ook een website bij. Dit is het adres: www.calika.nl